ARTYKUŁ: ADHD – perspektywa dziecka/nastolatka

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej jest najczęściej diagnozowanym zaburzeniem zachowania u dzieci. Jest to zespół objawów, które utrudniają codzienne funkcjonowanie, a związany jest z rozwojem mózgu. Czynniki genetyczne i środowiskowe wpływają na układ nerwowy, gdzie struktury mózgu rozwijają się w różnym tempie. To uniemożliwia kontrolę zachowań i powoduje konkretne zachowania, które określamy, jako objawy ADHD. Ruchliwość, trudności z koncentracją uwagi czy impulsywność nie są złą wolą dziecka, ale symptomami, które ujawniają się w sferze ruchowej, poznawczej i emocjonalnej. Można je obserwować od wczesnego dzieciństwa, a okresem ich nasilenia jest moment, kiedy dziecko idzie do szkoły. Ważne, aby pamiętać, że Nadpobudliwość psychoruchowa nie znika z czasem, ale dorasta wraz z dzieckiem.

Jak wygląda rzeczywistość dziecka/nastolatka z ADHD? To przede wszystkim problemy związane z niemożnością spełnienia oczekiwań. Można je podzielić na zewnętrzne i wewnętrzne. Zewnętrzne odnoszą się do środowisk, w których funkcjonuje młody człowiek. W środowisku szkolnym dziecko czuje, że nie jest w stanie spełnić wymagań nauczyciela. Pojawiają się trudności z nauką i w relacjach z kolegami, koleżankami, co często prowadzi do odrzucenia przez grupę rówieśniczą. W domu rodzice czują frustrację, a narastające problemy wychowawcze powodują, że skutki negatywne kumulują się na zasadzie „kuli śnieżnej”.

Ważne są emocje, czyli co dziecko/nastolatek czuje oraz sądy, które formułuje na swój temat. Efektem tego jest często zaniżone poczucie własnej wartości. W tym wszystkim jest młody człowiek, który chciałby się skupić, być spokojnym, ale nie jest w stanie tego zrobić.